สุภาษิตจีนกล่าวไว้ว่า “ดื่มน้ำให้นึกถึงต้นน้ำ”n ประโยคสั้น ๆ แต่สะเทือนใจยาวไกลกว่าที่คิด เพราะมันไม่ได้สอนแค่เรื่อง “ความกตัญญู” แต่สอนให้เรามองชีวิตอย่างมีสติ และไม่หลงลืมรากเหง้าของตนเอง ทุกครั้งที่เราดื่มน้ำ เรามักนึกถึงความสดชื่นแต่น้อยคนจะนึกถึงว่าน้ำหยดนั้น…เดินทางมาไกลแค่ไหน ผ่านป่า ผ่านดิน ผ่านภูเขา กว่าจะมาถึงมือเราชีวิตก็เช่นเดียวกัน ทุกความสำเร็จของเราไม่มีทางเกิดจาก “ตัวเราคนเดียว” มีพ่อแม่ที่อดทนเลี้ยงดู มีครูที่เคี่ยวเข็ญสั่งสอน มีคนรอบข้างที่คอยช่วยเหลือ มีสังคมที่เอื้อให้เราเติบโต แต่เมื่อวันหนึ่งเรา “ยืนได้ด้วยตัวเอง” หลายคนกลับเผลอคิดว่า…“เก่งเพราะเรา” “ได้ดีเพราะเรา” “สำเร็จเพราะความสามารถของเรา” แล้วค่อย ๆ ลืมต้นน้ำไปทีละนิด ลืมคนที่เคยเหนื่อยเพื่อเรา ลืมคนที่เคยลำบากแทนเรา ลืมวันที่เคยไม่มีอะไรเลย คนที่ลืมต้นน้ำอาจดูสูงส่งในสายตาคนอื่น แต่ในความจริง…ใจเขากำลังแห้งผากเพราะคนที่ไม่รู้คุณคนย่อมไม่รู้ค่าความรักและไม่เข้าใจความหมายของการมีชีวิตร่วมกับผู้อื่นn ในทางธรรมะ “ดื่มน้ำให้นึกถึงต้นน้ำ” คือการฝึกสติให้รู้ทันตนเอง รู้ว่าเราไม่ได้ยิ่งใหญ่เพราะอัตตาแต่ยิ่งใหญ่เพราะเมตตาที่เคยได้รับรู้ว่าเราไม่ได้มายืนตรงนี้โดยบังเอิญ แต่มาด้วยบุญคุณนับไม่ถ้วน เมื่อรู้เช่นนี้…เราจะถ่อมตนโดยไม่ต้องฝืน จะอ่อนน้อมโดยไม่ต้องแสดง จะกตัญญูโดยไม่ต้องประกาศและจะใช้ชีวิตด้วยหัวใจที่อบอุ่นเสมอ เพราะทุกครั้งที่เราดื่มน้ำเราไม่ได้ดื่มแค่น้ำ…แต่เราดื่ม “ความเมตตา” จากต้นน้ำของชีวิตด้วย